Home » Marketing-communicatie, de democratisering van 'deskundigheid'

Marketing-communicatie, de democratisering van 'deskundigheid'

Gepubliceerd op 19 januari 2016 16:07

De aloude Zwarte Piet-discussie, die in aanloop naar het bezoek van de Sint aan ons land nog immer voortwoedt, is een goed voorbeeld.

Iedereen heeft er een mening over. Net als over de drie doden die zijn gevallen bij het Amsterdam Dance Event. Verbieden, riepen minister Opstelten en andere beleidsmakers, meteen. En, Drugs niet ter plekke keuren. Geen voorlichting geven bij dance events. Illegaal is illegaal! Onderzoek wijst uit dat 60% van de jongeren die uitgaan ervaring heeft met xtc-gebruik. En, dat het aantal aan alcoholgerelateerde ongelukken met dodelijke afloop de xtc-problematiek, hoe dramatisch ook in dit geval, doet verbleken.

Maar dit is geen pleidooi voor drugsgebruik. Het is een pleidooi voor transparant, onafhankelijk onderzoek als tegenwicht voor de ‘hegemonie van mening.

De afgelopen veertig jaar hebben we het vanzelfsprekende gezag zien afbrokkelen. Niet alleen de instituten, maar ook de dokter, de schoolmeester, de politieagent en de wetenschapper werden en worden steeds meer bevraagd, en hun kennis wordt in twijfel getrokken.

Kennis is via internet voor iedereen beschikbaar en dat heeft de opkomst van de mondige burger extra versneld. En datzelfde internet, in het bijzonder de sociale media, heeft ervoor gezorgd dat de praktijk van het publieke debat grondig is veranderd. We positioneren, profileren en polariseren erop los. De overheid kan geen plan lanceren of er staat een groepering op die het tegen wil houden – niet zelden gesteund door een advocaat die beweert dat het juridisch niet haalbaar is. Maar laat dit geen, ‘vroeger was alles beter’-verhaal worden. Democratisering van deskundigheid en dialoog, in plaats van door autoriteiten opgelegd gedrag; wie zal daarover klagen? En dat de emoties die vooral via de sociale media loskomen ongeremd pieken is nu eenmaal van deze tijd. Onderdrukken kan niet meer, verbieden heeft een averechts effect.

Stuntelaars
Toch zijn er wel wat kanttekeningen te plaatsen. Graag neem ik de naheffing van de Europese Unie als voorbeeld. Nieuwe rekenmethoden zijn ingevoerd en dat heeft zoals bekend tot naheffingen geleid. Duitsland hoeft niets te betalen. Voor Groot-Brittannië en Nederland loopt het alsnog te betalen bedrag in de honderden miljoenen. En het heeft tot een publieke discussie geleid die qua intensiteit vergelijkbaar is met het Zwarte Piet-debat en ADE.

Mark Rutte en minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem werden in de media als 'stuntelaars' omschreven en de manier waarop ze met de situatie omgingen werd ‘beroerd’ genoemd. De ene politicus vond dat het bedrag gewoon betaald moet worden. De ander noemde dat 'verraad'. De Britse premier David Cameron was publiekelijk ‘woest’. En bondkanselier Merkel zei dat er geen vuiltje aan de lucht was en is ook voor ‘gewoon betalen’.

Dit voorbeeld schetst dat, ook op wat wij als het hoogste politieke podium mogen beschouwen, de luide mening hoogtij viert. En dat de belangrijke vragen ondergesneeuwd kunnen raken. Bijvoorbeeld, als er andere rekenmethoden gehanteerd moeten worden, waarom is dat dan zo? En, zijn die inderdaad een verbetering? En... profiteren alle lidstaten er evenredig van? En waarop precies, maar dan ook precies, is die naheffing gebaseerd? En… enzovoort…

Gedegen, onafhankelijk, transparant onderzoek geeft het antwoord op dat soort vragen. Door onderbouwde feiten naast de meningen te zetten, komt er meer nuancering en werkelijkheidswaarde in het debat. Het is de betere basis voor elke discussie en voor toekomstig beleid. Het reduceert de misverstanden en bovendien scheelt het erg veel energie.


«   »